Ik ga tot het uiterste

“Wat wordt er nu werkelijk geraakt?”
De zin die me bij is gebleven na de trainingsdag IopT met Gwen Timmer gisteren.

Nee! Bam! Hij staat stil. Midden in de paddock. Midden in de sneeuw. Het is -8 graden buiten. Als ik het hooi ophang zal hij wel in beweging komen. Net als de andere paarden.
Het hooi hangt, hij staat nog steeds stil. Ik loop naar binnen om iets te pakken en als ik terug kom ligt hij.
Dit wil ik al helemaal niet. Hij ligt in de kou. Ik merk hoe ik het zelf steeds warmer krijg.

Ik ga alles checken. Heeft hij het warm onder de deken? Komt hij in beweging als ik hem roep? Nee.
Het spuitje om zijn kruiden en traumeel te geven ben ik kwijt. Shit. Shit. Shit.

Verder checken en zelfverwijten. Had ik zijn schoentjes uit moeten doen? Die knellen vast. Zijn het zijn achter hoefjes? Had ik die schoentjes áán moeten doen?
Manlief vraagt of hij iets kan doen. Ik reageer kort en zeg onaardig duidelijk ‘Nee!’.

Ik ga naar binnen en doe verslag. Het huilen staat me nader dan het lachen. Alle opties die me aan worden gedragen wijs ik af. Keihard. ‘Ik wist het” “Hier was ik bang voor” “Gisteren ging het nog zo goed”.
“Dit is niet goed voor hem” “Zag je dan niet dat hij pijn heeft”. De klaagzang van zorgen komt in riedels uit mijn mond. Uiteindelijk geef ik het op. “Als hij het niet redt, dan redt hij het niet. Dan is het maar zo”.

Een paar minuten later zit ik op mijn knieën naast hem. Een emmer met dampend heet water, de hoefkrabber met borsteltje en een rubberen tegel plus nep schapenvachtjes van de Ikea.
Ik bik de ijsklonters van de hoefschoentjes af, want wie weet knellen ze. Zonder handschoenen gaat het beter. Door bezig te zijn wordt ik weer wat rustiger.
Zijn deken heb ik afgedaan om te wassen en te drogen. Maar de overgang moet niet te groot zijn, dus de Masai deken uit Nairobi leg ik over zijn lijfje.
(Thanks pap, die dekens komen op de meest verrassende momenten van pas!). Mijn hersenen draaien overuren.
India komt er bij staan. Dat vind ik fijn. Bam laat alles toe. Hij nukt niet. Snuffelt weer wat. Eet samen met India van het hooi. De schoentjes zijn uit. Mijn hoogste piek is weg.
Verschillende mogelijkheden en alternatieven komen weer in beeld.

Ik roep de hond en ga wandelen.

Langs de Maas is het prachtig. De rivier is warmer dan de lucht waardoor er een waar natuur spektakel ontstaat. De damp bevriest en wordt direct sneeuw, in de mooiste vormen. Dit in het licht van de zon is adembenemend mooi.

Als ik terug kom van het wandelen ga ik in gesprek met manlief. Afstemmen lukt weer.

“Wat werd er nu werkelijk geraakt van binnen?” De zin die Gwen gisteren uitsprak tijdens de trainingsdag.

Ik draai het filmpje terug.
Het uiterste. Daar kwam ik terecht. Bam zien staan in de sneeuw, onbewogen van de pijn, bracht mij in paniek van binnen. Iemand zien lijden en niet weten wat te doen, vraagt het uiterste van me. Niets doen vergroot de paniek. Maar dat wordt niet geraakt. Paniek is geen geraaktheid het is een gevolg van geraaktheid.
Ik voelde me alleen. Klein.
Niet wetend of ik iets kon doen om het beter te maken.
Ik wilde dat het lijden stopte.
Dat het voorbij was.
Ik wilde dat mijn lijden stopte.
Ik voelde angst.
Bang dat ik het niet goed had gedaan.
Was het mijn schuld?
Onmachtig. Machteloos. Ik sta er bij en kijk er naar.
Waarom doet niemand iets. Ziet niemand dit? Ben ik de enige die het ziet?

Dat werd geraakt. Dit niet uitspreken vergrootte de paniek. Paniek brengt bij mij afhaken naar buiten en chaos van binnen. Niet meer aan kunnen nemen. Wegduwen. Doen doen doen!

Ik weet dat ik mijn geraaktheid niet kan veranderen.
Ik weet ook dat het ‘doen’ op zo’n moment helpt mij om de grootste piek van onvermogen iets kleiner te maken. Zo doe ik dat. Dat sta ik mezelf toe. Daarna ontstaat ruimte voor onderliggende emoties. Ik besef op zulke momenten wat er gebeurt. Het helpt me nog niet om er weg te komen. De geraaktheid vraagt om geruststelling. Hier om vragen gaat steeds beter, maar niet vanzelf. Dat vraagt herkennen en serieus nemen. Oefenen. Vandaag lukte het niet zo goed.
De manier waarop ik tekeer ga tijdens mijn paniek verdient geen schoonheidsprijs. Het helpt me dat ik steeds beter begrijp waar die paniek van binnen vandaan komt. Het gaat niet om Bam. Het gaat niet om de kou. Het gaat om ervaringen bij mij van binnen. Die komen steeds meer bloot te liggen.
Dat wat in de ziel bloot komt te liggen vraagt om warmte, mildheid en begrip. Niet om -8 graden en bikkelharde kou